08-06-15

Terugkeeractie voor "Boeddha" door Osamu Tezuka

tezuka_buddha.jpgGejubel alom, want op de website van 't Pinceel Stripverspreiding wordt een "terugkeeractie" voor de achtdelige mangaserie "Boeddha" van Osamu Tezuka bij Uitgeverij L (Nederlandstalig) vermeld voor 12,50 euro/stuk of 100 euro in totaal.

Die prijs geldt tot 21 augustus 2015, daarna is het 17,50 euro/deel. Je doet dus tot 40 euro voordeel door snel te bestellen.

De boeken zijn de vierde druk. Het papier is van betere kwaliteit dan bij de vorige drukken.

De hele reeks telt zowat 2900 pagina's.

Er schijnt een plaatje te zijn waar iemand een polshorloge draagt, wat in de tijd van Boeddha nog niet bestond.
Volgens sommigen is dat een flink anachronisme, wat zou bewijzen dat Tezuka niet altijd even goed werkt afleverde.
Maar hoe is het mogelijk dat iemand de moeite doet om een volledig polshorloge te tekenen zonder te beseffen dat hij een vet anachronisme in zijn werk stopt?
Het is best mogelijk dat Tezuka het opzettelijk deed.
Waarom?
Ik zie twee mogelijheden:
- ofwel om de lezer te waarschuwen dat het een stripverhaal is, en geen doorwrocht historisch verantwoord werk
- ofwel als knipoog naar een oudere film "Ben Hur", waar een van de figuranten wel een polshorloge droeg.
Je kunt je inderdaad voorstellen dat een figurant vergéét zijn polshorloge af te nemen, en dat niemand het merkt.
Maar per vergissing een polshorloge tékenen, lijkt me veel minder waarschijnlijk.

Overigens schijnt het in Japan de gewoonte te zijn om opzettelijk een foutje naar binnen te moffelen, zodat je zou zien hoe goed de rest is.
Iets dergelijks menen we ook te hebben gemerkt in de manga-serie "Ikigami".

15:23 Gepost door Peter Motte in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: strips, stripverhaal, manga, boeddha, osamu tezuka, korting | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

29-05-15

Gust Van Brussel (1924-2015)

gust van brussel, auteur, schilder, sciencefiction, poëzie, romans, novellen, het laatste fresco, verlaten landschap

De auteur-schilder Gust Van Brussel werd bijna 91 jaar.
Hij werd op 12 september 1924 geboren in Antwerpen, en stierf op 20 mei 2015 in Hoboken.
Hij was heel lang actief als schilder en schrijver. Zijn werk bevatte experimentele poëzie, sciencefiction, en realistische romans.
Zijn schilderijen waren abstract.
Zijn novelle "Het laatste fresco" vind ik zijn beste werk.

In 2009 schreef ik dit voer "Het laatste fresco":

Met "Het laatste fresco" heeft Gust van Brussel een van de beste boeken geschreven die ik de laatste maanden heb gelezen.

Natuurlijk klinkt zo'n uitspraak niet overtuigend als ze niet in een nationale krant wordt gepubliceerd of in een belangrijk literair tijdschrift, maar laten we wel wezen: het boek heeft veel kwaliteiten.

Dik is het niet: 130 pagina's. Volgens sommigen is het dus meer een vette novelle dan een roman. Maar de betekenis van dat soort termen varieert nogal.

"Het laatste fresco" vertelt het verhaal van een man die na de dood van zijn vrouw door Italië zwerft, van hotel naar hotel, en onderweg vreemde personages ontmoet. Zijn dagen verlopen anders dan hij had verwacht.

Het boek is ingedeeld in zeven hoofdstukken, en elk hoofdstuk krijgt als titel de naam van een van de personages uit de Commedia dell'arte. Commedia dell'arte was een populaire vorm van volks improvisatietoneel. De acteurs bouwden gevarieerd toneel op, dat gedeeltelijk bestond uit geïmproviseerde invallen, en gedeeltelijk uit flarden tekst die ze uit het hoofd kenden. De toneelgroep moest goed op elkaar zijn ingspeeld, want de improvisaties veroorzaakten onverwachte reacties van de acteurs, waarop de andere acteurs gepast moesten kunnen reageren. De commedia dell'arte is verdwenen toen men vaste teksten begon te gebruiken, waardoor de levendigheid verloren ging.

De improvisatie was gedeeltelijk mogelijk doordat de personages categorieën mensen verbeeldden, zoals de geliefde, de minnaar, de politieagent, de dokter, enzovoort. Het zijn geen clichés, zoals in hedendaagse detectives nogal eens een politieagent optreedt die buiten de lijntjes kleurt en die kan rekenen op zijn trouwe adjudant op de gemoedelijke omgang met een of andere louche figuur. Nee, "il capitano" uit de commedia dell'arte vertegenwoordigt gewoon de gezagsdrager, zoals die in elke maatschappij voorkomt.

Gust van Brussel heeft zijn roman opgebouwd rond die toneelpersonages. Of, liever gezegd, de merkwaardige figuren die zijn hoofdpersonage onderweg ontmoet, worden behandeld in een hoofdstuk waarvan de titel de naam van een van die toneelpersonages draagt.

In "Il dottore" ontmoet hij een merkwaardige kerel die geldt probeert los te krijgen voor zijn uitvindingen. Om hem te ontlopen verlaat het hoofdpersonage zijn hotel, en begint hij Italië rond te trekken. De hele reis lang blijven de herinneringen aan de vreemde snoeshaan hem door het hoofd spoken, aangetrokken als hij wordt door het gevoel dat er meer inzicht in zijn krankzinnigheid zat, dan hij aanvankelijk had vermoed.

Alle hoofdstuktitels zijn in het enkelvoud, maar dat betekent niet dat er maar één persoange in zo'n hoofdstuk kan worden beschouwd als een voorbeeld van de categorie. In "Il capitano" zijn er minstens twee: Boris en een Porsche-chauffeur. Beiden treden op als mensen die meester zijn over hun omgeving, en tot op zekere hoogte over de hoofdpersoon - of waarvan de hoofdpersoon vermoedt dat ze meester zijn over hem. Zo is hij nooit zeker of Boris en zijn vrouw samen overspel hebben gepleegd. Een van de charmes van het boek is dan ook om in elk hoofdstuk te zoeken naar de personages die in de titelcategorie kunnen worden ingedeeld. Het is een manier om het verhaalverloop in te delen in hoofdstukken, maar ook een manier om verschillende aspecten van een categorie mensen tegenover elkaar af te wegen.

Maar bovenstaande is tot op zekere hoogte ingewikkeld gezever, want het boek leest niet als een moeilijk door te snijden klomp stopverf. Het gaat integendeel erg vlot. Alhoewel de gebeurtenissen weinig spectaculair zijn, houdt Gust van Brussel er de spanning in. De Porsche-chauffeur lijkt een maffia-type te zijn, maar er worden geen revolvers bovengehaald, en er zijn geen vechtpartijen. Het hoofdpersonage merkt alleen maar dat er iets aan de hand is, maar zelf wordt hij vriendelijk en voorkomend behandeld.

Zo wandelen we samen met de hoofdfiguur rond in Italië, en beleven we de manier waarop hij in het reine probeert te komen met zichzelf, de dood van zijn vrouw, en zijn herinneringen.

Het boek is zowel op papier verkrijgbaar, als elektronisch. Elektronisch kan het hier worden gekocht voor 5 euro.

"Het laatste fresco", Gust van Brussel, 2009, Turnhout, De Graal vzw, geïllustreerd, 132 p's, 22 x 13,3 x 0,9 cm, ISBN 978-90-504-5000-3. Ook verkrijgbaar als e-book.

25-05-15

Veiligheid in F1


Een betoog voor meer veiligheid in F1, ondersteund met spectaculaire beelden uit de pits.
Het is naar aanleiding van een enquête van de Grand Prix Drivers' Association.
Iedere F1-liefhebber wordt gevraagd die in te vullen. Pas op: wie het goed wilt doen, is toch bijna een uurtje bezig.

08:27 Gepost door Peter Motte in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: formula 1, f1, formule 1, veiligheid in de f1, gpda, grand prix drivers' association, enquête | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

25-03-15

De Wachters van het LOUVRE, door Jiro Taniguchi

WachtersLouvre.jpg

Wie het nog nooit heeft geprobeerd, krijgt nu een kans:
bij Scratch Books verschijnt binnenkort De Wachters van het Louvre, door Jirô Taniguchi.

Voorlopig hebben we deze samenvatting van De Wachters van het Louvre:

"Aan het einde van een studiereis naar Europa reist een Japanse tekenaar naar Parijs met het idee zijn laatste dagen te besteden aan het bezoeken van de musea in de Franse hoofdstad, voor hij weer naar zijn vaderland terugkeert. Een verraderlijke koorts houdt hem echter op zijn hotelkamer in bed en hij krijgt te maken met de absolute eenzaamheid die je als zieke hebt in een vreemd land waarvan je bovendien de taal niet spreekt. Als hij weer wat opgeknapt is, brengt hij zijn oorspronkelijke plan ten uitvoer en bezoekt hij het Louvre."

De voorpagina staat hierboven.
Vind je er iets vreemds aan?
Ik ook.
Tot nu toe heb ik één Taniguchi gelezen. Het , ging over een verkeersslachtoffer, wiens persoonlijkheid in het lichaam was beland van wie hem per ongeluk had doodgereden. Een spookverhaal? Meer magisch-realisme. De chauffeur/overledene proberen contact te leggen met de familie van het slachtoffer.
Van De Wachters van het Louvre verwacht ik dus ook wel wat anders dan hakken en slaan.

Wordt vervolgd!


Uitgeverij: Scratch Books (Nederland)
Auteur: Jirô Taniguchi
Titel: De Wachters van het Louvre
Prijs: 24,90 euro
ISBN 9789492117281

01-02-15

Qui est Charlie ?

charlie, charlie hebdo, je suis charlie
De dag van Charlie Hebdo


1.

Wat is er allemaal gebeurd op die dag van woensdag 7 januari 2015?

De opsomming slaat toe met de saaiheid van langdurige rampspoed.

’s Morgens begon voor mij de gewone routine: koffie, krant, e-mail, omkleden …

Niets aan de hand.

Een klant wou enkele bestanden over gamification en andere softwaretoepassingen voor de verzekeringssector vertaald hebben. We hadden de afspraken de dag ervoor al gemaakt, maar toen hielden andere dingen me bezig, zodat ik enkel zijn bestanden had geprepareerd om ze door mijn vertaalprogramma’s te draaien.

Ik verwachtte de nodige terminologische problemen met de tekst, maar niet meer dan gewoonlijk. Ik was er wel in geslaagd om de deadline te verlengen tot maandagmiddag, want anders had ik het zondag moeten inleveren. Aan weekendwerk ontkwam ik desondanks niet, maar dat is ook zoals gewoonlijk.

’s Middags voerde ik een plannetje verder uit, waar ik al een maand mee bezig was. Ik reed na het eten de auto uit de garage, voorzichtiger dan gewoonlijk, want door een wet van de Vlaamse Gemeenschap is het uitvoeren van archeologische opgravingen bij alle openbare werken verplicht en had ik minder manoeuvreerruimte. Bij de wegenwerken aan de Abdijstraat wordt door de archeologen twee maanden extra overlast veroorzaakt, maar ik mag me gelukkig achten dat ze niet voor onze garage graven, anders kon ik twee maanden langer nergens heen. En een cabrio met een afneembare kap en een plastic achtervenster wil niemand tijdens de donkere dagen ’s nachts buiten zetten.

Hoe was het weer?

Het weer is een bekende gespreksopener, maar de meesten onder ons herinneren zich een week later al niet meer hoe het was.

Ik herinner het me nog, omdat ik op weg naar Lessen werd gehinderd door de zon die op het natte wegdek blonk. De temperatuur was laag en nog lager geweest, zodat ik te voorzichtig oppaste voor onverwachte rijmplekken, want dat gevaar was niet groot. Gevaren loeren nooit waar je ze verwacht. Verwachte gevaren zijn geen gevaren meer. En ook deze keer loerden ze elders.

In Lessen reed ik via de rotonde over de markt, naar de rivierbrug, en werd net daarvoor geblokkeerd. File kennen ze daar ook. Geen idee waarom. De tijdschriftenhandel waar ik moest zijn, lag een eind verder, maar niet zo ver dat te voet onmogelijk was. Een wegpiraat reed mij en de rest van de file voorbij, maar sloeg na de rivierbrug linksaf. Minder piraat dan ik had verwacht.

Er vloog een vogel over. Niet al te gehaast. Daarna een tweede uit de tegenovergestelde richting. Of misschien was dat weer de eerste.

De file was nog niet opgelost. Merkwaardig. Het duurde iets te lang om normaal te zijn. Er leek een bus tussen te zitten. Zat die klem?

In de linkerachteruitkijkspiegel zag ik niets aankomen. Voor mij ook niet. Richtingaanwijzer aan, een meter naar links rollen en vooruit, de brug over, de file voorbij, en linksaf, een straat in waar wat verderop een parking was.

Een eindje wandelen naar een tijdschriftenhandel zoals je ze bij ons zelden ziet: weggedoken tussen andere huizen, met een naar achteren verplaatste ingang, weggestopt in de schaduw. Jaren-70-stijl: goudgeel aluminium vensterranden. Zoals gewoonlijk bij halve kiosken de deur vol posters en lotto-reclame. Waarschijnlijk ook sigarettenreclame, maar daar let ik niet op.

De duisternis was niet veelbelovend, en de deur gaf niet mee. Nergens openingsuren. Dat kon twee uur worden. En ik had geen zin om daar drie kwartier te staan verpieteren.

De krantenhandel op de markt lag een heel eind verder, een hele heuvel op, en bovendien wou ik die om allerlei vreemde redenen vermijden. Die hadden gek genoeg niets met die winkel te maken, maar alles met het plannetje dat ik een maand eerder uitbroedde.

Maar ik herinnerde me ooit te hebben geparkeerd bij een oude Delhaize, en aangezien de nieuwe op de weg Geraardsbergen-Lessen ook wel eens had aangeboden wat ik zocht, ging ik die kant op.

Ja, het was een eind. Voor de tweede keer die dag de rivierbrug over. Als chauffeur kon je niet verdwalen, want waar je links af moest, mag je niet rechtdoor, en dat wist ik nog.

Gelukkig hadden ze wel degelijk wat ik zocht. Een van de laatste fasen van mijn plan was daardoor gelukt: de jongste aflevering van het stripblad Spirou kopen. En het was een meevaller, want er stond maar één exemplaar. Mijn abonnement begon rond deze periode te lopen, maar zolang ik geen afleveringen had ontvangen, wist ik niet of het al actief was. En ik wou niets missen.

Terug naar huis met het koppelstuk tussen mijn losse nummers en het abonnement. Lekker gangetje. En me ondertussen afvragen hoe ik in Geraardsbergen weer thuis zou geraken, want door de eenrichtingsstraten en de wegenwerken is het een groot doolhof geworden.


2.

Communicatiecomputer aanzetten. E-mail controleren. Ik herinner me er niets bijzonders van. Vertaalcomputer aan. Een vreemde foutmelding, die ik wegklikte. Vertaalprogramma starten. De teksten waren stukken van een softwareleverancier die diensten aan de verzekeringssector leverde, maar het was geen overdreven gespecialiseerde verzekerings-technische terminologie, en mijn achtergrond informatica kon wel eens meer van pas komen dan mijn kennis van verzekeringen. Maar, zoals altijd, loeren gevaren steeds waar je ze niet verwacht.

Bij het eerste probleem schakelde ik de Van Dale Engels-Nederlands in. Een woord vertalen is dikwijls een kwestie van de juiste nuance, en het is veilig om niet te denken dat de voor de hand liggende vertaling correct is. Ik zoek daardoor meer op dan nodig is.

En toen kwam het eerste woord waarvoor ik een gespecialiseerd woordenboekprogramma opende, en ik werd geblokkeerd. Het woordenboek werd geactiveerd. De woordenlijsten verschenen. De zoekfunctie werkte. Maar als ik op een lemma van een gevonden ingang klikte, verscheen dat niet. Dus had die foutmelding wel iets te betekenen gehad.

Pas twee uur later kreeg ik het progamma eindelijk weer aan de praat, na een hele hoop gedoe: via de functie Software van het Configuratiescherm proberen het programma te herstellen, het programma daarna met dezelfde functie verwijderen en herinstalleren vanaf de cd-rom. Een probleem met de virusscanner? Dat durf ik zeker niet uit te sluiten, want rond kwart voor vier draaide er een andere versie van de virusscanner.

De laatste minuten voor vier uur gebruikte ik om toch nog iets vertaald te krijgen. Maar ik had dus wel twee uur verloren door problemen met de computer.

Nogal wat vertalers die ik ken zijn halve computerherstellers geworden.


3.

Alle goede dingen bestaan uit drie, elk verhaal heeft een begin, midden en eind. En het gevaar loert altijd waar je het niet verwacht.

Het vervolg van de vertaling was het gewone werk: nuance zoeken, dubbelzinnigheden ontrafelen, beseffen dat de woordenboeken niet juist zijn, de context niet over het hoofd zien, steekproeven op internet uitvoeren om te weten wat het meeste voorkomt …

De vertaling vorderde aan een goed gangetje, maar ik moest 2500 woorden per dag vertalen om ze op tijd af te krijgen, en toen het nieuws om zeven uur begon, had ik er nog maar duizend gedaan. Ondanks het behoorlijke uurgemiddelde, leek het niet vooruit te branden. En de computerproblemen ’s middags hadden vanzelfsprekend niet geholpen.

Zoals gezegd loert het gevaar altijd waar je het niet verwacht, en terwijl ik eerst dacht dat de aanslag op de redactie van het cartoon- en een-beetje-strip-blad Charlie Hebdo wel weer een rotje zou zijn dat de journalistiek opblies tot een volwassen atoombom, bleek dat tijdens mijn zoektocht naar de nieuwste Spirou er twaalf doden waren gevallen en er een klopjacht op twee schutters was ingezet.


1245 woorden
zondag 18 januari - zondag 1 februari 2015

17:55 Gepost door Peter Motte in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: charlie, charlie hebdo, je suis charlie | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

10-12-14

S P I R O U 4 0 0 0

spirou-4000-217x300.jpg

Het Belgische stripblad Spirou heeft deze week zijn 4000e nummer uitgebracht! dans-rij.gif

Dat verdient een flinke drinken.gif

Een geweldige lading strips en over strips.
Allemaal Frans, maar een stuk leuker om Frans te leren dan Molière.

Het tijdschrift begon in... lang geleden voor de Tweede Wereldoorlog, en werd bekend met personages zoals Robbedoes en Kwabbernoot, Guust Flater, de Smurfen, Lucky Luke, Yoko Tsuno en een massa anderen die ik nu niet vermeld (RSI vermijden cool.gif ).

Mijn exemplaar ligt momenteel ergens anders (jaja, de koper is nooit de eerste lezer sad.gif ), maar het zou me niet verbazen dat er weel heel wat fantasy en sf in staat. In elk geval loopt momenteel Zizi: een reeks over een heksje of zo in wiens haar een vleermuis woont.

Het kost 2,90 euro voor 100 p's, en bovendien zit er ook een kortingsbon in zodat je 12 afleveringen kunt krijgen voor de prijs van 6. Dat is -50%.

16:58 Gepost door Peter Motte in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spirou, strips, stripweekblad, stripverhalen, robbedoes, nummer 4000, jubileum | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

17-11-14

Hoe sterk zijn de socialemediasites onderling?

Afkomstig van www.thesocialmediahat.com.

Social Media Active Users


Bovenstaande afbeelding komt van http://tinyurl.com/lrjums7 en geeft de relatieve grootte van de verschillende socialemediasites weer.


Opvallend is dat de meest gehypte niet altijd de grootste is. Twitter is bijvoorbeeld een stuk kleiner dan Google+, terwijl Google+ vaak wordt beschouwd als een soort spooksite, die maar beter zou worden opgedoekt.


Een andere opmerking is dat het voor bedrijven niet noodzakelijk belangrijk is om de grootste of drukste site te kiezen. Een kleinere site zoals Stumbleupon telt maar 30 miljoen accounts - een peuleshil in vergelijking met de mastodont Facebook - maar als net daar je potentiële klanten zitten, dan zijn die 30 miljoen (!) natuurlijk niet te negeren.


Een zoektocht in minder bekende sociale media kan dus best nog wel wat aardige verrassingen opleveren, niet in het minst omdat de grootste van vandaag de kleinste van morgen kan zijn, zoals MySpace ondervond.




Andere interessante cijfers:
* VIADEO - 56 Million
* VIMEO - 100 Million
* TUMBLR - 109 Million blogs
* SLIDESHARE - 60 Million
* FOURSQUARE - 45 Million users
* FLICKR - 92 Million users
* SNAPCHAT - 26 million
* STUMBLEUPON - 30 million
* en in België mag je natuurlijk nog altijd Skynetblogs niet over het hoofd zien.

14:29 Gepost door Peter Motte in Actualiteit, Web | Permalink | Commentaren (0) | Tags: facebook, youtube, google+, twitter, vine, vimeo, pinterestl, linkedin, instagram, snapchat | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |