28-09-17

Bemoedigende afscheidsmail van een klant voor vertalingen

translation project manager, positieve geluiden van een klant, waardering, klantentevredenheid, kwaliteitsvertalingenIn september 2017 kreeg ik een e-mail van een project manager, die ik jullie niet wil onthouden.

"Dearest XXXXX Translators,

This is my goodbye message because, after three years, tomorrow is my last day (...).

I would like to express my deep and sincere respect for the way you work and the way you are as people. You have been reminding me how significant, demanding and at the same time exciting the translation profession is. Could we imagine the world without (good) translators? ;) Please always remember how meaningful your work is, and never underrate yourselves. You are the highest level.

During our cooperation I could unalterably rely on you, and I think that we could create kind of mutual trust and... comfortable, friendly relationship, which has been of a great importance to me and has made my work simply pleasurable. Well, working with you has been the best thing that could happen to me here.

Just not to keep that message too long (because who likes too long messages), let me finish with virtual massive thanks and the very best wishes for the future: loads of health, energy and passion! I really hope that you will remember me in a more positive than negative way. ;)

Warm wishes,"

Daarmee toont die language project manager waardering voor de vertalingen die ik drie jaar lang via hem uitvoerde.
Het ging om gebruikshandleidingen en onderhoudshandleidingen voor zwaar materiaal.

Meer informatie over mijn vertaalwerk

20:50 Gepost door Peter Motte in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vertalen, vertalingen, translations, vertaalbureau motte, translation agency motte | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

16-12-16

De reportages van Lefranc: De strijd om de Pacific

120_20102016113038-de-reportages-van-lefranc-8-de-strijd-om-de-pacific.jpgDe strijd om de Pacific, door Isabelle Bournier, O. Weinberg, Y. Plateau, Bruno Wesel, naar het personage van Jacques Martin
Bespreking: Peter Motte

De fabriek van Jacques Martin heeft jaren geleden het idee gehad om zijn personagers, zoals Alex en Lefranc, te gebruiken om documentaires op stripformaat te maken. Met "De reizen van Alex" kregen we daardoor goed geïllustreerde en gestoffeerde boekjes over de oudheid, en met "De reportages van Lefranc" doen ze dat over voor de 20e eeuw.

Sommigen zullen beweren dat de reeks niet boven het niveau van schooldocumentatie uitstijgt, maar ik moet nog de eerste volwassene ontmoeten die evenveel over de behandelde onderwerpen weet als wat er in die boekjes staat.

"De strijd om de Pacific" is het 8e deel in de reeks, en beschrijft de gevechten in de Grote Oceaan tussen Japan en vooral de Verenigde Staten tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Het is een aspect van onze geschiedenis dat vaak wat onderbelicht blijft. Het fenomeen van "de ver van mijn bed"-show is echter misleidend: veel westerse mogendheden hadden kolonies en handelsposten in het Verre Oosten tot na 1945. Nederland bezat Nederlands-Indië, Frankrijk zat in Indochina (Vietnam, Laos en Cambodja), Duitsland en dus ook Italië hadden banden met Japan, Groot-Brittannië had India als kolonie, en zelfs tot in 1997 was Hong-Kong Brits bezit.

De botsing tussen het Westen en Japan was dus niet alleen een zaak voor de Verenigde Staten. Het kan geen kwaad om onze kennis erover op te frissen, en om het stof af te nemen dat de reeks Buck Danny er vanaf het verschijnen direct na de Tweede Wereldoorlog er nogal racistisch dik heeft opgelegd.

Het boek opent met een tijdlijn en een overzichtskaart van de belangrijkste gebeurtenissen.
Japan was in de jaren 30 geëvolueerd naar een militaire dictatuur, een fenomeen dat we ook in veel andere democratische landen zagen. "De strijd om de Pacific" behandelt die evolutie voor de oorlog zelf wordt besproken.

Het werk beperkt zich niet tot een opsomming van gevechten, maar gaat dieper op de omstandigheden in, zoals de strategie achter de gekozen doelen. Het is verdienstelijk dat het boek ook de vragen behandelt over de motieven om atoombommen op Japan te gooien. Niet iedereen is ervan overtuigd dat het noodzakelijk was. Maar als je leest dat een Amerikaanse luchtraid een bommentapijt op Tokio gooide dat 200.000 slachtoffers veroorzaakte - meer dan de A-bom op Hiroshima (80.000 doden) en op Nagasaki - dan is het duidelijk dat deze reportage van Lefranc alleen maar kan eindigen met de balans van het aantal slachtoffers dat deze oorlog heeft gemaakt.

De ogenschijnlijke oppervlakkigheid van het werk wordt gelogenstraft doordat de tekst details duidelijk maakt zoals wat "kamikaze" eigenlijk betekent. Het is een woord dat in het Westen al decennialang verkeerd wordt gebruikt, maar dit boekje zet dat gelukkig recht.

Voor de prijs van een stripverhaal krijg je dus een prachtig dossier met een pakket aan informatie, waarbij de verzorgde striptekeningen alleen maar dienen om scènes weer te geven waarvoor geschikt fotomateriaal ontbreekt. De samenstellers hebben in allerlei archieven authentieke foto's, affiches en documenten gezocht om een goed beeld van de tijd te schetsen. Er is bijvoorbeeld een foto van de capitulatieakte.

De laatste bladzijden beelden enkele van de belangrijkste Japanse en Amerikaanse vliegtuigen en schepen af en vermelden de technische kenmerken ervan. Ook de uniformen van de strijdende partijen worden weergegeven. Het boek sluit af met de belangrijkste musea in de V.S., Japan en Nieuw-Caledonië. Het vermeldt een korte beschrijving van hun collecties, en de openingstijden, websites en zelfs de gemakkelijkste routes erheen.

De strijd om de Pacific, door tekst: Isabelle Bournier, tekeningen: O. Weinberg, Y. Plateau, inkleuring: Bruno Wesel, naar het personage van Jacques Martin, 2016, Casterman, vertaling: James Vandermeersch, lettering: Sarah Schotte, paperback, kleur, 56 p's, 29,5 x 22 cm, isbn 978-90-303-7183-9, prijs: 8,50 euro.

vrijdag, 16 december 2016

14-09-14

De evolutie van de media en de strijd om de aandacht

De evolutie van sf- en fantasytijdschrift naar sf- en fantasypaperback heeft weinig te maken met de voorkeur van de lezer, maar wel met de prijzen.

Paperbacks verdrongen tijdschriften van de markt, omdat ze aantrekkelijk konden worden geprijsd. Toen de tijdschriften populair waren, was dat nog niet het geval.
Als een medium verdrongen wordt door een nieuw medium, verdwijnt het nooit helemaal. Er worden bijvoorbeeld nog altijd affiches gemaakt en verspreid. En dat is niet uit gewoonte, maar uit noodzaak: er worden nog altijd veel mensen van allerlei zaken op de hoogte gebracht via affiches.
Zelfs al zouden sommigen dat anders willen.
De vraag is: wie wil dat anders?

Wie de affiches moet betalen, ziet het veel liever gebeuren dat het publiek gewoon een website bezoekt, of vrede neemt met een e-mail.
Het zijn niet zozeer de drukkosten die affiches duur maken, maar wel de verspreiding: er moeten plakploegen worden rondgestuurd, die vele kilimeters moeten afleggen. Dat kost geld én tijd. Een affiche in een uurtje verspreiden, is er niet echt bij.

Maar het publiek zit niet te wacvhten op nog meer e-mail met reclame, en het voelt er ook niets voor om websites te bezoeken om op de hoogte te blijven.
En dat heeft er niets mee te maken dat het publiek behoudsgezind of conservatief zou zijn. Totaal niet. Het heeft er alles mee te maken dat het publiek gewoon geen boodschap heeft aan die berichten. Het hoéft niet te weten wat op die affiches staat. Er is geen noodzaak. Ergo: het doet geen inspanningen om te weten te komen wat erop staat. Dus wilt het ook geen e-mails met de inhoud van die affiches ontvangen.

De media voert vaak onderling strijd om de voorkeur van het publiek te genieten, maar ze voeren ook strijd met dat publiek zélf. Ze moeten in de eerste plaats die aandacht te pakken krijgen. En de goedkoopste oplossing voor een medium is niet altijd het meest succesvolle medium: een succesvol medium is een medium dat zijn boodschap bij het publiek krijgt. En als het publiek het medium niet lust, dan is het nutteloos. Vandaar de oorlog om de aandacht van het publiek.

Daardoor investeert Google tegenwoordig erg veel in YouTube. Ze laten massa's mensen gratis massa's filmpjes op YT zetten, in de hoop dat het publiek het gewoon wordt om YT te bezoeken, zodat YT de reclamefilmpjes kan tonen waarvoor YT wordt betaald.
Daarvoor bedenken ze vanalles: ze betalen mensen om filmpjes te maken voor YT (vsauce, bijv.), ze laten mensen gratis filmpjes op YT zetten (zoek maar eens Vertaalbureau Motte op YT), en volgens mij laten ze het ook oogluikend toe dat er massaal copyrights worden geschonden (ik denk dat je alle muziekalbums van David Bowie gratis op YT kunt beluisteren, en ik kan me niet voorstellen dat Bowie daar helemaal achterstaat).
Hoe groter het aanbod is, en hoe meer functies ze aanbieden (gratis veel ruimte om film op internet te zetten, commentaren achterlaten, likes/dislikes, gemakkelijk doorsturen naar andere sites, een heel arsenaal aan statistische gegevens....), hoe groter de kans is dat de bezoekers naar YT willen gaan en willen blijven komen.
En als het YT niet lukt, lukt het misschien Dailymotion, of Vimeo, of een van die vele andere sites.

En toch bljven affiches bestaan.
En ook sf&f-tijdschriften zijn blijven bestaan.
Ze geven nu eenmaal meer dan paperbacks het gevoel dat je iets recents te pakken hebt, dat je verhalen heet van de naald krijgt, het nieuwste dat er is.
Het is een gevoel dat een paperback moeilijk kan geven.

Maar de evolutie gaat verder.
Eerst werden paperbacks goedkoper, dan tv, nu film maken en zelfs zélf film maken.
En dat zet op zijn beurt de paperback onder druk.
Maar zal de paperback verdwijnen?
Ik denk het niet.
Net zoals ook de lp niet is verdwenen, en VHS veel meer veerkracht blijkt te hebben dan we hadden gedacht.

En al zouden de adverteerders het liefst verlost zijn van de noodzaak hun reclame via dure media zoals tv en affiches te moeten verspreiden, het zal de lezer en kijker worst wezen, als hij maar krijgt wat hij wilt: informatie en entertainment, afhankelijk van de situatie.
Uiteindelijk is het niet het doel van de kijker en lezer om advertenties te zien.

Zie ook Cassette Store Day

16:30 Gepost door Peter Motte in Actualiteit, Algemeen, Web | Permalink | Commentaren (0) | Tags: media, evolutie van de media, tijdschriften, paperbacks, tv, film, affiches, youtube, dailymotion, vimeo, advertenties | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

12-10-11

Kana-site is verhuisd

logo.pngDe url van de site van de Nederlandse manga-uitgeverij Kana is verhuisd naar
http://www.mangakana.com/nl/

Eigenlijk is dat el een hele tijd het geval, maar sommige fans merken het nu pas.
Kana NL was vroeger van het Franse bedrijf Kana, en op de site van Kana FR stonden ook de gegevens van Kana NL.
Toen werd Kana NL overgenomen door Ballon Media.
De pagina's van Kana NL moesten dus vroeg of laat wel verdwijnen van de site van de Franse Kana.
De Franse Kana heeft echter nog zowat drie jaar doorverwezen naar de Nederlandse Kana, om de tijd te geven om ons aan te passen.
Alleen heeft blijkbaar niemand de links aangepast, en alle oude verwijzingen via de Franse Kana werken sinds een week of zo niet meer.
Nu moet het dus rechtstreeks via http://www.mangakana.com/nl/, maar alles is er dus nog.

Kana NL

13:51 Gepost door Peter Motte in Actualiteit, Algemeen, Vrije tijd, Web | Permalink | Commentaren (0) | Tags: manga, kana, kana nl | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

11-06-10

F1 World Championship, Grote Prijs van Canada

Nog een grote prijs buiten Europa. Telt dus niet mee voor ons European F1 World Championship.

De Grote Prijs van Canada is wel al behoorlijk traditioneel: dit is de 40e. Hij vond plaats in 1967 ot 1974, 1976 tot 1986, 1988 tot 2008 en in 2010.

We kunnen dus zeker niet beweren dat "vroeger" alle grote prijzen in Europa waren.

Hij werd twee keer gewonnen door Jacky Ickx: in 1969 en 1970. 1969 was het jaar waarin Ickx vicewereldkampioen werd na Jackie Stewart. Toen won hij behalve Canada ook de Grote Prijs van Duitsland op de Nürburgring. Hij reed toen met Brabham

In 1970 keerde hij terug naar Ferrari, maar hij crashte op het circuit del Jarama, en verbrandde bijna levend. Toch won hij in 1970 in totaal 3 wedstrijden, en hij werd weer vicewereldkampioen. Deze keer na Jochen Rindt, die in Monza was verongelukt.

Overigens werd Jacky Ickx eigenlijk beroemder door zijn overwinningen in de 24 uur van Le Mans: zes overwinningen, nl. 1969, 1975, 1976, 1977, 1981 en 1982. Die endurancewedstrijd wordt toevallig ook dit weekend gereden. Vergis je niet: het heet "uithouding", maar het is eigenlijk één lang sprintnummer van begin tot eind.

.

Tot zover de geschiedenis.

Dit weekend razen de huidige wolven in hun stalen draken over het Circuit Gilles Villeneuve.

    Startopstelling
  • 1 Lewis Hamilton
  • 2 Sebastian Vettel
  • 3 Fernando Alonso
  • 4 Jenson Button
  • 5 Vitantonio Liuzzi
  • 6 Felipe Massa
  • 7 Mark Webber
  • 8 Robert Kubica
  • 9 Adrian Sutil
  • 10 Nico Rosberg
  • 11 Rubens Barrichello
  • 12 Nico Hulkenberg
  • 13 Michael Schumacher
  • 14 Vitaly Petrov
  • 15 Sebastien Buemi
  • 16 Jaime Alguersuari
  • 17 Pedro de la Rosa
  • 18 Kamui Kobayashi
  • 19 Heikki Kovalainen
  • 20 Jarno Trulli
  • 21 Timo Glock
  • 22 Bruno Senna
  • 23 Lucas di Grassi
  • 24 Karun Chandhok


    Uitslag
  • 1 L Hamilton McLaren
  • 2 J Button McLaren
  • 3 F Alonso Ferrari
  • 4 S Vettel Red Bull
  • 5 M Webber Red Bull
  • 6 N Rosberg Mercedes
  • 7 R Kubica Renault
  • 8 S Buemi Toro Rosso
  • 9 V Liuzzi Force India
  • 10 A Sutil Force India
  • 11 M Schumacher Mercedes
  • 12 J Alguersuari Toro Rosso
  • 13 N Hulkenberg Williams
  • 14 R Barrichello Williams
  • 15 F Massa Ferrari
  • 16 H Kovalainen Lotus
  • 17 V Petrov Renault
  • 18 K Chandhok Hispania
  • 19 L di Grassi Virgin
  • 20 T Glock (ret.) Virgin
  • 21 J Trulli (ret.) Lotus
  • 22 P de la Rosa (ret.) BMW Sauber
  • 23 B Senna (ret.) Hispania
  • 24 K Kobayashi (ret.) BMW Sauber


    Stand wereldtitel rijders na Canada
  • 1 Lewis Hamilton GB McLaren-Mercedes 109
  • 2 Jenson Button GB McLaren-Mercedes 106
  • 3 Mark Webber Aus Red Bull-Renault 103
  • 4 Fernando Alonso Spa Ferrari 94
  • 5 Sebastian Vettel Ger Red Bull-Renault 90
  • 6 Nico Rosberg Ger Mercedes GP 74
  • 7 Robert Kubica Pol Renault 73
  • 8 Felipe Massa Brz Ferrari 67
  • 9 Michael Schumacher Ger Mercedes GP 34
  • 10 Adrian Sutil Ger Force India-Mercedes 23
  • 11 Vitantonio Liuzzi Ita Force India-Mercedes 12
  • 12 Rubens Barrichello Brz Williams-Cosworth 7
  • 13 Vitaly Petrov Rus Renault 6
  • 14 Sebastien Buemi Swi Toro Rosso-Ferrari 5
  • 15 Jaime Alguersuari Spa Toro Rosso-Ferrari 3
  • 16 Kamui Kobayashi Jpn BMW Sauber-Ferrari 1
  • 17 Nico Hulkenberg Ger Williams-Cosworth 1
  • 18 Pedro de la Rosa Spa BMW Sauber-Ferrari 0
  • 19 Heikki Kovalainen Fin Lotus-Cosworth 0
  • 20 Karun Chandhok Ind Hispania-Cosworth 0
  • 21 Lucas di Grassi Brz Virgin-Cosworth 0
  • 22 Bruno Senna Brz Hispania-Cosworth 0
  • 23 Jarno Trulli Ita Lotus-Cosworth 0
  • 24 Timo Glock Ger Virgin-Cosworth 0


    Stand constructeurs na Canada
  • 1 McLaren-Mercedes 215
  • 2 Red Bull-Renault 193
  • 3 Ferrari 161
  • 4 Mercedes GP 108
  • 5 Renault 79
  • 6 Force India-Mercedes 35
  • 7 Toro Rosso-Ferrari 8
  • 8 Williams-Cosworth 8
  • 9 BMW Sauber-Ferrari 1
  • 10 Lotus-Cosworth 0
  • 11 Hispania-Cosworth 0
  • 12 Virgin-Cosworth 0

16:52 Gepost door Peter Motte in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: f1, formule 1, montreal, f1 world championship, grote prijs van canada | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |

27-05-10

"50 inzichten management", Bleach 11 en Marvano's Grand Prix

50 inzichten management groter

The post brought me 3 books on which I collaborated.

1st: "50 inzichten management" by Edward Russell-Walling, which I translated from English to Dutch.

2nd: Bleach 11, an episode of a manga series translated from Japanese to Dutch, of which I checked the translation to make sure it's Standard Dutch.

3rd: Grand Prix 1, by Marvano, the first album of a new comic book series by Marvano, for which I was corrector.




bleach11_klein3

3 boeken in de bus waaraan ik meewerkte

- "50 inzichten management" door Edward Russell-Walling, dat ik vertaalde van Engels naar Nederlands

- Bleach 11, een aflevering van een mangareeks, vertaald van Japans naar Nederlands, waarvan ik moet controleren of het Nederlands niet te Vlaams is, maar er ook in Nederland goed ingaat

- Grand Prix 1, door Marvano, het eerste album van een nieuwe stripreeks van Marvano, waarvoor ik taalcorrector was





grand prix 1 marvano kleintjes

J'ai reçu 3 livres

- "50 inzichten management" par Edward Russell-Walling, ce que j'ai traduit d'anglais en néerlandais

- Bleach 11, un épisode de manga "Bleach", qui est traduit de japonnais en néerlandais, et que j'ai adapté au marché hollandais

- Grand Prix 1, par Marvano, d'une nouvelle série de bandes déssinées, que j'ai corrigé



25-08-09

John Vermeulen: 1941-2009, in memoriam

john-vermeulen

John Vermeulen, 1941-2009

Als mensen zoals John Vermeulen sterven, overvalt me altijd dezelfde dubbelzinnigheid: waarom zou ik een in memoriam over hen schrijven en daarin mijn droefheid over hun overlijden uitdrukken, als ik me daardoor eigenlijk de gevoelens toe-eigen van anderen die de gestorvene beter hebben gekend dan ik?

Maar toch kan zo'n dood niet ongezegd voorbij gaan, alsof de dode alleen maar iets betekende voor zijn directe omgeving.

Het is waar: John Vermeulen heeft een groot aantal romans geschreven, en hij werd genoeg gelezen om tot op het einde van zijn leven te worden gepubliceerd. Wat daarna, wat hierna zal gebeuren, is niemand van ons duidelijk, en wie het op dit moment al zou kunnen weten, is nog bezig met dat nieuwe feit een plaats te geven in zijn gevoelens en gedachten.

Want John Vermeulen blijkt meer te zijn dan de schrijver van de eerste roman die ik ooit heb gelezen, toen ik nog niet eens tien jaar was en werd aangetrokken door de lugubere titel "De vervloekte planeet". Een hele planeet vervloekt! Die titel en het onwerkelijke landschap op de voorpagina, waarop een raket met twee ruimtevaarders in een stalen pak omringd worden door metalen vliegende zwammen, verlicht door een merkwaardige gloed die achter agressief-scherpe bergpieken opduikt - een gloed? een zon? een explosie? - een landschap waarin geen mens zich thuis kon voelen...

Die "vervloekte planeet" heb ik minstens drie keer bezocht, al heeft John achteraf zelf opgemerkt dat het zeker niet zijn beste boek was. Hij was vijftien jaar oud toen hij er mee debuteerde, en vond later dat hij te toegeeflijk behandeld werd, en pas met "Blinde planeet" de klappen kreeg die hij "had verdiend".

"Schrijven is een vak", zei hij later in een interview. En elk vak moet je leren. Dat heeft hij dan ook gedaan. Na het fiasco van "Blinde planeet" klom hij met "De binaire joker" bij D. A. P. Reinaert Uitgaven uit het dal. Ook "Contract met een supermens", zijn eerste techno-thriller, verscheen nog bij die uitgeverij, en Eddy C. Bertin merkte erover op, dat John Vermeulen met dat boek al naar een grotere uitgever had moeten stappen. Dat deed John met "1000 meter van Armageddon", dat bij A. W. Bruna verscheen en de eerste van ongeveer tien techno-thrillers werd waarmee hij in de jaren tachtig de bestsellerlijsten aanvoerde.

Maar daarna zakte het weer in. Succes in kunst en entertainment is nu eenmaal erg wankel, en heeft meer te maken met de wisselvallige voorkeuren van het publiek dan met de kwaliteiten van de kunstenaar (afhankelijk van "de waan van de dag", zouden sommigen zeggen). Dus moest hij weer verhuizen. In de jaren negentig verscheen zijn werk zo'n beetje overal. Hij reisde wat kleinere uitgevers rond, maar publiceerde ook historische biografieën bij Uitgeverij Het Spectrum, toneelstukken en tv- en filmscenario's.

Tenslotte belandde hij tamelijk definitief bij Uitgeverij Kramat, waar het laatste decennium het meeste van zijn werk verscheen. De genres zijn uiteenlopend: heel wat thrillers, maar ook historische biografieën, fantasy, en zijn eerste liefde: sciencefiction.

Daaruit blijkt dat John Vermeulen erg flexibel op nieuwe trends kon reageren. Als zijn eerste roman sciencefiction was, dan mogen we dat als een jeugdliefde beschouwen. Achteraf bekeken heeft hij toen waarschijnlijk onbewust een aantal voorbeelden geïmiteerd. Inhoudelijk verschilt de roman niet veel van wat toen als een goede sf-roman voor de jeugd werd beschouwd. Toen de techno-thriller hoogtij vierde, schakelde hij daar zonder problemen naar over, net zoals hij dat later deed met fantasy.

Veel prijzen heeft hij nooit gewonnen. Onderhoudende, degelijk geschreven avonturenromans hebben nu eenmaal nooit veel genade gevonden in de ogen van het kransje "letterkundigen" dat doorgaans prijzen uitreikt, maar in 1988 kreeg hij wel de Prijs van de Grote Jury voor "Solo Race", en in 2000 won hij zowel de Internationale Ambrozijn Prijs voor Korte Verhalen als de John-Flandersprijs voor een van zijn Vlaamse Filmpjes.

Ja, voor een van zijn Vlaamse Filmpjes: vanaf 1979 publiceerde hij in totaal elf Vlaamse Filmpjes, het laatste in 2004. Maar eigenlijk heeft hij zijn hele schrijverscarrière door regelmatig voor de jeugd geschreven, naast her en der verspreidde verhalen.

Minder bekend is dat hij ook non-fictieboeken uitgaf, vooral over varen. Zijn ervaring met zeilen blijkt duidelijk uit boeken zoals "Ring van vuur", "Solo Race" en "De kat in het aquarium". Uit zijn historische biografieën blijkt dat hij zich uitstekend in historisch materiaal kon inleven. Dat inlevingsvermogen kwam hem niet alleen van pas als roman- en verhalenschrijver, maar ook als redacteur voor watersporttijdschriften, waar hij nogal wat artikelen aan bijdroeg.



De laatste jaren verscheen zijn werk vooral bij de kleine uitgeverij Kramat. Veel kan hij daar niet aan hebben verdiend, dus moet hij wel hebben geschreven omdat hij het graag deed. Dat blijkt ook uit getuigenissen van schrijvers die hem hebben gekend.

Marie-José meldde op Pure Fantasy: "We hadden pas nog contact via Facebook over zijn betrekkelijke onbekendheid in het Nederlandse taalgebied, hoe raar dat dit was omdat hij zoveel werk uitgebracht heeft."

Thirza schreef op hetzelfde forum: "John is degene die mijn schrijven begeleid en beïnvloed heeft vanaf het moment dat ik hem leerde kennen in 2003. Hij was degene die me aanspoorde mijn werk uit te geven. (...) Hij heeft me gestimuleerd, vooral middels zijn onuitputtelijke cynische kracht."

Ook op dat forum schreef Ishtarsarrow: "Ik leerde hem pas heel onlangs kennen via een gesprek op internet."

Daaruit blijkt dat John voor de lezers erg toegankelijk was, wat wordt bewezen door Ka Sha Gan: "Ik herinner me zijn toegeeflijke bitterheid." Ka Sha Gan verklaarde daarover in een privé-bericht aan uw huidige auteur: "Door onze [van Ka Sh Gan met John] correspondentie zweefden altijd van die flarden mist, ontgoocheling over het leven en teleurstelling over de mensheid. Maar tegelijk iets van een realisme dat hem liet doen wat hij kon. Schrijven. (...) Dus de flarden mist van ontgoocheling scheren nu doelloos voor me langs, maar ik zal altijd dankbaar zijn dat ik met hem heb mogen corresponderen. "

En Ziburan postte: "Heb hem meerdere malen ontmoet en zelfs naast zijn schrijfkunsten mogen genieten van zijn kookkunsten."

Ook op het online-rouwregister van Inmemoriam.be blijkt hoezeer John Vermeulen werd geapprecieerd.



Als John nu in een ander landschap opduikt, wensen we hem minstens een paradijselijker omgeving toe dan "De vervloekte planeet".


Peter Motte, dinsdag-donderdag 25-27 augustus 2009



Er is een online rouwregister geopend voor John Vermeulen.

[Omwille van de privacy worden de werkelijke namen van de getuigen niet onthuld, maar de schuilnamen zijn geen gelegenheidspseudoniemen bedacht door de auteur van dit artikel.]

18:40 Gepost door Peter Motte in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: literatuur, in memoriam, john vermeulen overleden, necroloogie | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | | Pin it! |  Print | | |