"Nana" is een tamelijk onbekende manga-reeks van Kana.

Het gaat over twee twens met verschillende achtergronden die allebei de voornaam Nana dragen. Ze ontmoeten elkaar toevallig in de trein naar Tokio, en terwijl de ene een punkzangeres is met een eigen band, en de andere een burgerlijk typetje op zoek naar haar ideale huwelijkspartner, klikt er toch iets tussen hen.

In het station scheiden ze als oude bekenden, en gaan op zoek naar hun plaats in Tokio.

Onverwachts komen ze elkaar weer tegen als ze een apartement bezichtigen dat hun allebei bevalt, maar voor elk van hen te duur is. Na wat over en weer gepalaver besluiten ze het samen te huren.

En vanaf dat moment kan de ene Nana niet meer uit het leven van de andere worden weggedacht.

"Nana" zou je bij de chick-lit kunnen rekenen: vertelt vanuit het standpunt van een vrouwelijk, wat naïef personage, dat allerlei "vrouwelijke" dingen nastreeft. Net als in "Bridget Jones' Diary" krijg je daardoor een scheut romantiek en humor.

Het punkpersonage geeft echter een zwart randje aan het geheel, waardoor de zoeterigheid en tranerigheid van de ene Nana wordt gecompenseerd.

De kracht van de reeks ontstaat dan ook door de confrontatie tussen de twee typen. Hun tegenstellingen zorgen ervoor dat geen van beide standpunten helemaal ernstig kan worden genomen, en die relativering levert een amusante, genietbare reeks op.

Op de stand van Kana op de Boekenbeurs van Antwerpen (de Bébé te Aah! voor de ingewijden) kun je de hele Nana-reeks vinden. Zie ook dit bericht.

Het zwaard, een verboden verhaal, door Da Chen

"Het zwaard, een verboden verhaal" is inhoudelijk interessant, maar het begint met een proloog van negen pagina's die alleen maar dient om het verhaal in een reeks te plaatsen, nl. de "verboden verhalen".

De Boekenbeurs van Antwerpen wordt wel eens vergeleken met een Vlaamse kermis, maar dan met boeken in plaats van met bier en worsten.

Maar het heeft toch de gelegenheid om spul te vinden dat je anders moeilijk zult ontdekken.

Voor stripliefhebbers zijn er twee stands die je niet mag overslaan: die van Ballon Media (Hall 2, nr 205) en die van 't Pinceel Stripverspreiding (Hall 1, nr. 115 & 126). Beide stands liggen eigenlijk dicht bij elkaar. Je kunt dus gemakkelijk van de ene naar de andere overwippen.

Bij Ballon Media vind je o.a. de stand van Kana. Ze hebben hun hele catalogus meegebracht. Dat levert een muur van manga's op! Een ideale gelegenheid om in één keer een reeks volledig aan te schaffen, en daarna enkele dagen of avonden lekker door te lezen.

Kana is een van de meest regelmatige uitgever van manga's in het Nederlands, en de kwaliteit is hoog. Veel uitgevers stoppen eens een pootje in het water, maar trekken het snel weer terug.

Kana biedt de echte manga-ervaring: verhalen waar je volledig in kunt wegduiken, die urenlang boeiende werelden tevoorschijn toveren, en waarmee je vaak nog iets meekrijgt over Japan zelf.

Er is wel één nadeeltje: het stuk is te breed. Als het iets smaller was geweest, had je het gemakkelijker in het boek kunnen stoppen. Nu steekt het wat uit, en daardoor loop je het risico dat je de rand beschadigt. Dat kan een tijdje goed gaan, maar na een jaar of twee zul je dat toch merken. Of het nu 25 euro gekost heeft of niet, maakt niet uit: kapot is kapot.

Deel 12 van Arq was er niet. Dus die zoek ik nog.

Ik heb van de gelegenheid ook gebruik gemaakt om de stand van Kana op de stand van Ballon Media te bezoeken (Hall 2, een stand afgeladen met strips).

Kana is mijn favoriete manga-uitgever. Eigenlijk is het de enige uitgeverij in de Nederlanden die manga publiceert zoals het zou moeten: mooie boekjes die regelmatig verschijnen. Ze bieden 9 reeksen aan, en die hebben allemaal hun eigen karakter. Alleen Shaman King en Yu-Gi-Oh! lijken wat op elkaar. Maar verder bieden die dingen geweldig veel leesplezier.

Het is een heel andere stripbeleving dan Andreas. Bij Andreas speelt het "kijken" een grote rol: pagina-indeling, kleuren, vormen... het zijn allemaal elementen die niet alleen in functie staan van het verhaal (of beter: de puzzel) die Andreas brengt, maar die ook los van het verhaal kunnen worden gelezen.

Manga werkt anders. Daar staat alles in functie van het verhaal. Een losse pagina uit een manga heeft eigenlijk helemaal geen idee van wat voor strip het is. Een losse pagina lijkt zelfs niets voor te stellen. Een strip van Andreas kun je eens vastpakken, en als je er in bladert, heb je al een idee van wat je kunt verwachten.

Bij manga is dat niet het geval. Manga komt pas tot zijn recht als je echt leest. Daardoor is het natuurlijk moeilijk om zoiets verkocht te krijgen, vooral omdat we in onze streken zo'n type strips nog altijd niet gewoon zijn.

Overigens is het soms vreemd om te horen wat wel en niet verkoopt. Ik lees bijv. erg graag Nana, maar dat schijnt niet goed te lopen. Ik snap echt niet waarom niet. Inuyasha schijnt het ook niet echt goed te doen, maar dat kan een econommische oorzaak hebben: het kwam op de markt eind 2008, toen we de mensen al met de crisis in hun hoofd zaten.

Kana stond er met hun volledige collectie.